Ważenie zagrożeń stymulacji erytropoezą u pacjentów z nowotworem

W dniu 10 maja 2007 r. Urząd ds. Żywności i Leków (FDA) zwołał spotkanie Komitetu Doradczego ds. Leków Onkologicznych w celu omówienia obaw związanych z czynnikami stymulującymi erytropoezę (ESA) stosowanymi w leczeniu niedokrwistości spowodowanej chemioterapią. Głównymi badanymi ESA były epoetyna alfa (Procrit, Eprex i Epogen) i darbepoetyna alfa (Aranesp), a ryzyko – rzeczywiste lub potencjalne – to choroba zakrzepowo-zatorowa, promowanie wzrostu guza i zmniejszone przeżycie. Rzeczywiste ryzyko zdarzeń zakrzepowo-zatorowych zostało wykazane w dwóch badaniach klinicznych III fazy, zgłoszonych w Journal w 2006 roku, które jednoznacznie wykazały zwiększone ryzyko zgonu lub zdarzeń sercowo-naczyniowych lub zakrzepowo-zatorowych u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek leczonych ESA w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do normalnego zakresu (13,5 g na decylitr lub więcej), w porównaniu z tymi, które leczono w celu osiągnięcia poziomów w zakresie podnormalnym (10,5 do 11,5 g na decylitr). W 1993 r. FDA zatwierdziło epoetynę alfa dla pacjentów z rakiem na podstawie zbiorczych danych z sześciu randomizowanych, podwójnie ślepych, kontrolowanych placebo badań obejmujących 131 pacjentów z różnymi typami raka. Zatwierdzenie koncentrowało się na skuteczności epoetyny alfa w zmniejszaniu liczby transfuzji wymaganych do leczenia niedokrwistości wywołanej chemioterapią – nie anemii raka. W onkologii ESA są pomocne w opiece wspomagającej, ale FDA nie zatwierdziła stosowania takich środków w celu złagodzenia zmęczenia lub osłabienia lub poprawy jakości życia pacjentów.
Niekorzystne wyniki związane ze stosowaniem leków stymulujących erytropoezę (ESA) u pacjentów z nowotworem. W 2003 r. Pojawiły się obawy o szkodliwe działanie ESA u pacjentów z nowotworem po opublikowaniu wyników wieloośrodkowego, podwójnie zaślepionego badania przeprowadzonego przez Henke i wsp.1, z udziałem 351 pacjentów z niedokrwistością (poziom hemoglobiny, <12 g na decylitr u kobiet lub <13 g na decylitr u mężczyzn) z rakiem jamy ustnej, gardła lub krtani (patrz tabela). W badaniu tym pacjenci zostali losowo przydzieleni do radioterapii razem z placebo lub epoetyną beta (Neo-Recormon) w dawce 300 jm na kilogram masy ciała trzy razy w tygodniu, rozpoczynając od 10 do 14 dni przed radioterapią i kontynuując leczenie przez cały okres leczenia. Grupa epoetyny beta miała znacznie krótszy czas przeżycia wolnego od progresji i ogólne przeżycie niż grupa placebo.
W innym badaniu, Test Przeżycia Erythropoietin Breast Cancer (BEST), 939 pacjentów z przerzutowym rakiem piersi otrzymujących chemioterapię pierwszego rzutu losowo przydzielono do otrzymywania epoetyny alfa (Eprex) w dawce 40 000 IU raz w tygodniu lub placebo przez 12 miesięcy. 2 Leczenie za pomocą badanego leku rozpoczęto, gdy poziom hemoglobiny wynosił 13 g na decylitr lub mniej na początku badania lub spadł do tego punktu. Całkowity czas przeżycia po roku był niższy w grupie epoetyny alfa. Badanie zostało wcześniej przerwane przez niezależny komitet monitorujący dane i bezpieczeństwo z powodu wyższej śmiertelności w grupie epoetyny alfa po 4 miesiącach. Podobnie jak w badaniu Henke i wsp., Pierwsza część krzywej przeżycia w badaniu BEST wykazała zwiększone ryzyko zgonu z powodu raka, co sugeruje zwiększony wzrost nowotworu.
W maju 2004 r. Wyniki takich badań skłoniły FDA do zwołania komitetu doradczego w celu oceny bezpieczeństwa ESA u pacjentów z chorobą nowotworową
[przypisy: pci medycyna, tarczyca u mężczyzn objawy, masło kakaowe nierafinowane ]