Przeciwciała w surowicy do kanałów wapniowych typu L u pacjentów z stwardnieniem zanikowym bocznym

AMYOTROFICZNE stwardnienie boczne to choroba neurodegeneracyjna o nieznanej przyczynie, która upośledza neurony ruchowe, powoduje postępujące osłabienie i porażenie, a kończy się niewydolnością oddechową i śmiercią. Badania mające na celu włączenie wirusów, toksyn (szczególnie ekscytotoksyn) i utratę wpływów troficznych w tej chorobie nie dostarczyły mocnych dowodów na przyczynowość.4 5 6 Rodzinne stwardnienie zanikowe boczne stanowi mniej niż 10 procent zdiagnozowanych przypadków. 7, 8 Istnieją pewne dowody wskazujące na autoimmunizację w patogenezie sporadycznego stwardnienia zanikowego bocznego. Występuje wzrost częstości występowania zaburzeń autoimmunologicznych3 i paraproteinemii u pacjentów ze stwardnieniem zanikowym bocznym.9, 10 W surowicy obecne są kompleksy immunologiczne w surowicy, 11, 12 IgG występuje w górnych i dolnych neuronach ruchowych, a ogniska zapalne komórek T a reaktywne mikrogleje znajdują się w rogu brzusznym rdzenia kręgowego.13 Jednak bezpośrednie badania, w których stosowano hodowlę tkankową 14, 15 i techniki immunoblotingu16, 17, nie potwierdziły roli autoagresji humoralnej i nie wykazały swoistości ani wrażliwości przeciwciał na antygeny przetestowane.18 19 20 21
Dwa modele świnki morskiej, w których pośredniczy układ immunologiczny z chorobą neuronów ruchowych22 23 24, stanowią poszlaki wskazujące na potencjalną rolę autoimmunizacji. Immunoglobuliny z zaatakowanych świnek morskich oraz od pacjentów ze stwardnieniem zanikowym bocznym pasywnie przenoszą nieprawidłowości fizjologiczne na połączenia nerwowo-mięśniowe wstrzykniętych myszy.25 Te wstrzyknięte immunoglobuliny zwiększają uwalnianie acetylocholiny z terminali motoryczno-neuronowych, prawdopodobnie przez modulowanie presynaptycznych napięć wapnia zależnych od napięcia i uwalnianie neurotransmiterów zależnych od wapnia. Test tej hipotezy badał wpływ IgG od pacjentów ze stwardnieniem zanikowym bocznym na bramkowane napięciem kanały wapniowe (VGCC) w miotubule szkieletu i wykazał specyficzne spadki amplitudy szczytowej prądu wapniowego i ruchów ładunkowych.26 27 28
Najprostszym wytłumaczeniem tych danych elektrofizjologicznych jest bezpośrednie wiązanie tych immunoglobulin z VGCC typu L lub ze ściśle sprzężonym antygenem. Używając solubilizowanego i wysoko oczyszczonego preparatu VGCC typu L uzyskanego z mięśni szkieletowych królika i testu immunoenzymatycznego (ELISA), zbadaliśmy, w jaki sposób surowica i immunoglobuliny od pacjentów ze stwardnieniem zanikowym bocznym reagują z białkiem VGCC typu L.
Metody
Osoby badane
Tabela 1. Tabela 1. Charakterystyka kliniczna i demograficzna uczestników badania. Czterdziestu ośmiu pacjentów, u których rozpoznano stwardnienie zanikowe boczne, zostało losowo wybranych i ocenionych na podstawie ich historii medycznej, badania fizykalnego, badań elektromiograficznych, biopsji mięśni, testów funkcji obciążeniowych i wykluczających klinicznych badań biochemicznych.3 Druga grupa pacjentów służył jako kontrole i otrzymywał diagnozy na podstawie wywiadu klinicznego, ustaleń fizycznych i testów odpowiednich dla każdej choroby. Ta grupa pacjentów obejmowała 9 pacjentów z zespołem Lamberta-Eatona, 15 pacjentów z zespołem Guillain-Barré, 12 pacjentów z innymi rodzajami chorób neuronów ruchowych, 17 pacjentów z chorobą neurologiczną z autoagresją oraz 18 pacjentów z niewydolnością neurologiczną
[hasła pokrewne: liraglutyd, verdin enzymixx, clemastinum hasco ]