na uczulenie wapno czesc 4

Wpływ podawania IGF-I u pacjenta z IDDM i ciężką opornością na insulinę. Bolusową dawkę 500 .g IGF-I na kilogram podawano dożylnie o 15:30 (1530 godzin), gdy stężenie glukozy w surowicy wynosiło 525 mg na decylitr (29,2 mmol na litr). Obszar zakreskowany oznacza okres, w którym stężenie IGF-I w surowicy przekraczało 1100 .g na litr (0,14 .mol na litr), a stężenia insuliny wolne od surowicy były niewykrywalne, a zatem okres, w którym zmiany stężeń glukozy i fosforanu w surowicy można przypisać IGF-I. Aby przeliczyć wartości dla glukozy na milimole na litr, pomnóż przez 0,0555; przekształcić wartości IGF-I na mikromole na litr, pomnożyć przez 0,00013; przekształcić wartości dla insuliny na pikomole na litr, pomnożyć przez 6; i przekształcenie wartości dla fosforanu na milimole na litr, pomnożyć przez 0,323. W celu zapobieżenia dalszym epizodom ciężkiej oporności na insulinę, IGF-I (500 .g na kilogram dożylnie) ponownie podano 8 dni później po zakończeniu leczenia insuliną przez 3,75 godziny. Stężenie glukozy w surowicy w tym czasie wynosiło 525 mg na decylitr (29,2 mmol na litr), a insulina wolna od surowicy była niewykrywalna (ryc. 1). Stężenie glukozy w surowicy spadło do 160 mg na decylitr (8,9 mmol na litr) trzy godziny później, kiedy to stężenie IGF-I w surowicy wynosiło 1300 .g na litr (0,17 .mol na litr). Następnie stężenie IGF-I w surowicy spadło poniżej 1100 .g na litr (<0.14 .mol na litr), podczas gdy stężenia glukozy w surowicy wzrosły. Niższe stężenie IGF-I w surowicy uznano zatem za progowe stężenie hipoglikemicznego działania IGF-I. Leczenie za pomocą IGF-I wywołało również gwałtowny spadek stężenia fosforanów w surowicy z 4,5 do 2,6 mg na decylitr (1,45 do 0,83 mmol na litr) (ryc. 1), co zbiegło się z epizodem duszności i bardziej stopniowym spadkiem stężenie potasu w surowicy (5,4 do 3,5 mmol na litr). Spadkowi fosforanu w surowicy towarzyszyło zmniejszenie wydalania z moczem fosforanu (dane nie przedstawione), co sugeruje, że hipofosfatemia była spowodowana zwiększonym wychwytem komórek, a nie zwiększonym wydalaniem z moczem.
Podawanie 300 .g IGF-I na kilogram dożylnie pięć dni później spowodowało spadek stężenia glukozy w surowicy (z 300 do 200 mg na decylitr [16,7 do 11,1 mmol na litr]), stężenie wolnych kwasów tłuszczowych w osoczu ( od 56 do 11 mg na decylitr [2,0 do 0,4 mmol na litr]), a stężenie triglicerydów w surowicy (od 177 do 124 mg na decylitr [2,0 do 1,4 mmol na litr]) przy tym samym pozornym progowym stężeniu wynoszącym 1100 .g IGF -I na litr (0,14 .mol na litr). Jednak efekt trwał tylko dwie godziny. Większa dawka (35 mg lub 500 .g na kilogram) była zatem stosowana we wszystkich kolejnych okazjach.
Przez kolejne 10 tygodni pacjent był leczony 35 mg IGF-I dożylnie raz w tygodniu i z 2 do 6 jednostek insuliny na godzinę. Podczas tych wlewów fosforan podawano w dawce 5 mmol na godzinę przez jedną godzinę, a następnie 2,5 mmol na godzinę przez jedną godzinę. Stężenie fosforanów w surowicy pozostawało powyżej 3,0 mg na decylitr (0,94 mmol na litr), pozorny próg dla duszności
[podobne: półpasiec objawy zdjęcia, clemastinum hasco, olx olesno ]