na uczulenie wapno ad

W ciągu następnych 4 miesięcy pacjent był hospitalizowany co 9-14 dni z powodu ciężkiej hiperglikemii, przy stężeniach glukozy w surowicy od 790 do 1090 mg na decylitr (43,9 do 60,6 mmol na litr), ale bez kwasicy ketonowej. Jej całkowite stężenie insuliny w surowicy mieściło się w zakresie od 108 do 5000 mU na litr (648 do 30 000 pmoli na litr), a jej stężenie insuliny w surowicy wahało się od niewykrywalnego do 2000 mU na litr (12 000 pmol na litr). Po dwóch do trzech dni intensywnej insulinoterapii stężenie insuliny w surowicy wynosiło od 100 do 5000 mU na litr (600 do 30 000 pmoli na litr). Poziomy insuliny mierzone w Instytucie Nicholsa (San Juan Capistrano, CA), Endocrine Sciences (Casablanca Hills, CA) i laboratorium badawczym Joslin (Boston, dzięki uprzejmości dr Irene Reske), mieściły się w zakresie pacjent z IDDM otrzymującym długotrwałą insulinoterapię. Poziom przeciwciał insulino-receptorowych, mierzony w teście wiązania receptora, był niewykrywalny (Nichols Institute). Tabela 1. Tabela 1. Wymagania dotyczące insuliny pacjenta w wybranych datach przed i podczas tygodniowej dożylnej terapii IGF-I * Ponieważ sama hiperglikemia przyczynia się do insulinooporności, 7 pacjent był leczony dożylną insuliną, 0,5 do 2 U co 10 minut, przez cewnik do żyły centralnej. Stężenie glukozy w pełnej krwi pomiędzy epizodami oporności wynosiło od 85 do 165 mg na decylitr (4,4 do 9,2 mmol na litr), a jej wartość hemoglobiny glikozylowanej mierzona co miesiąc spadła do 10,0 do 11,4 procent w ciągu pięciu miesięcy leczenia dożylnego w Dom. Jednak nadal miała epizody ciężkiej insulinooporności wymagającej hospitalizacji co 9-14 dni, a dawka insuliny wymagana do osiągnięcia kontroli glikemii podczas tych epizodów wzrosła z 475 U 19 września 1990 r. Do 3608 U w dniu 8 stycznia 1991 r. (Tabela 1). Następnie wykonano biopsję podskórnego tłuszczu brzusznego w celu dalszego zbadania przyczyny insulinooporności.
Metody
Badania insuliny i wiązania IGF-I i stymulacji transportu glukozy
Wykonano dwie biopsje tłuszczowe: jedną w okresie skrajnej insulinooporności (szybkość wlewu insuliny, do 2000 U na godzinę) i jedną pomiędzy epizodami insulinooporności (szybkość wlewu insuliny, 3 do 6 jednostek na godzinę). Specyficzne wiązanie insuliny znakowanej 125I i IGF-I znakowanego 125I w obecności różnych stężeń nieoznaczonego hormonu mierzono w adipocytach otrzymanych z próbek biopsyjnych, jak opisano wcześniej.8, 9 Transport glukozy mierzono przez określenie wychwytu śladowych stężeń [U-14C] glukozy w obecności lub nieobecności różnych stężeń insuliny lub IGF-I, zgodnie z wcześniej opisaną metodą.9 10 11
Podawanie rekombinowanego ludzkiego IGF-I
Rekombinowany ludzki IGF-I został hojnie dostarczony przez Genentech (South San Francisco) do współczucia po uzyskaniu zgody od Wewnętrznego Komitetu Przeglądowego Uniwersyteckiego Centrum Medycznego w Wschodniej Karolinie Północnej i Agencji ds. Żywności i Leków. Uzyskano świadomą zgodę pacjenta i jej opiekuna.
Testy dla surowicy IGF-I i przeciwciała insuliny przeprowadzono w Endocrine Sciences
[przypisy: lekarz medycyny pracy warszawa wola, jąkanie toniczne, jak wygląda półpasiec ]