Eprodyzować w leczeniu chorób nerek w amyloidozie AA ad 5

Około połowa pacjentów, którzy wcześnie przerwali uczestnictwo, zrobiła to z powodu progresji do schyłkowej niewydolności nerek lub śmierci. Tabela 1. Tabela 1. Wyjściowa charakterystyka demograficzna i kliniczna pacjentów. Tabela wymienia podstawowe charakterystyki pacjentów. Reumatoidalne zapalenie stawów (49% pacjentów) i rodzinna gorączka śródziemnomorska (19%) były najczęstszymi chorobami zapalnymi. U podłoża eplastyzacji częstsze występowanie przewlekłych zakażeń było częstsze niż w grupie placebo, a kilku pacjentów z grupy eprodizatu z przewlekłą infekcją miało również przewlekłą chorobę zapalną. Średnie stężenie kreatyniny w surowicy na początku badania było nieznacznie wyższe w grupie placebo niż w grupie z eprodizatem (1,3 mg na decylitr vs. 1,1 mg na decylitr [115 .mol na litr w porównaniu z 97 .mol na litr], P = 0,05). Średnie rozkurczowe ciśnienie krwi w pozycji na plecach było nieco niższe w grupie epoksydowej niż w grupie placebo (78 mm Hg vs. 82 mm Hg, P = 0,01), ale nie było znaczących różnic między grupami zarówno w skurczowym, jak i rozkurczowym ciśnieniu krwi. znalezione podczas żadnej z wizyt kontrolnych. Średnia zgodność z podawaniem leku wynosiła 95,3 . 8,7% w grupie z eprodizatem i 94,6 . 12,8% w grupie placebo. Oślepienie przypisywania leczenia utrzymano dla wszystkich pacjentów w czasie trwania badania.
Podstawowy złożony punkt końcowy
Ponieważ poprawa choroby nerek była tak rzadka w obu grupach (poprawa wystąpiła tylko u jednego pacjenta z grupy epoksydowej i dwóch pacjentów w grupie placebo), pacjenci z poprawioną lub stabilną chorobą byli zgrupowani razem, jak wcześniej określono, do analizy stanu choroby . Pod koniec obserwacji choroba uległa pogorszeniu u 24 z 89 pacjentów przypisanych do eprodyzacji (27%) i 38 z 94 pacjentów przypisanych do placebo (40%, p = 0,06). Kiedy utrzymywano pierwotną klasyfikację trzech kategorii wyników leczenia pacjenta (choroba ulepszona, stabilna lub pogorszona), wartość P dla różnicy między dwiema grupami leczenia wynosiła 0,08.
Tabela 2. Tabela 2. Modele proporcjonalnego hazardu Cox dla podstawowego punktu końcowego. Rycina 2. Rycina 2. Szacunki Kaplan-Meier z bezterminowego przetrwania. Panel A pokazuje przeżycie dla wszystkich pacjentów. Ukazano również przeżycie dla pacjentów z (Panel B) i dla osób bez (Panel C) zespołu nerczycowego. Zdarzenie jest jakimkolwiek składnikiem złożonego punktu końcowego pogorszonej choroby. Liczba pacjentów zagrożonych końcowym spadkiem znacząco spadła między 20 a 24 miesiącami, ponieważ wielu pacjentów ukończyło wizytę w gabinecie tuż przed 24 miesiącami. Tylko pacjenci, którzy ukończyli ostatnią wizytę w badaniu po 24 miesiącach lub później, są włączeni do populacji zagrożonej po 24 miesiącach.
Według analizy proporcjonalnych hazardów Coxa leczenie eprodizatem wiązało się z 42% zmniejszeniem ryzyka pogorszenia choroby lub zgonu nerek (współczynnik ryzyka, 0,58, 95% przedział ufności [CI], 0,37 do 0,93%, P = 0,02) (Tabela 2 i Rysunek 2A). Redukcja ryzyka za pomocą eprodizatu została utrzymana po dostosowaniu analizy dla potencjalnie ważnych zmiennych podstawowych oraz dla stężenia SAA jako zmiennej zależnej od czasu (Tabela 2). Korzyść z eprodisatu na pierwotnym złożonym punkcie końcowym czynności nerek lub zgonu była spowodowana jego wpływem na progresję choroby nerek (Tabela 2)
[patrz też: pci medycyna, verdin enzymixx, liraglutyd ]